Τα βαφτικά της λαϊκής

Η πελατεία μου σκιές.
Σαν της στοάς το καφενείο.
Της Οδησσού παραγγελιές.
Κανά μπιρόνι απ' το ψυγείο.

Κι έχω ντροπή στον μπουφετζή
Γωνιά καμιά δεν φτιασιδώνει.
Ας μην πατάνε οι παλιοί.
Μόνο Νοτιά προσφυγολόι.

Η πελατεία μου σκιές.
Σαν της στοάς το καφενείο.
Μα με σουρμέδες και μπογιές.
Παλεύω τ’ άδειο μου ταμείο.

Και ένα μαντίλι ο μπουφετζής
Για να ξεβάψω μου πετάει
Με βαφτικά της λαϊκής.
Το ξεφτιλίκι μου πονάει.

ΠΟΖΑ

Πόζα σε στέκι μας διπλή.
Φαεινή ιδέα./
Πλάκας αυτόματη στιγμής.
Εγώ με σένα.
---------------------------------------------------
Kαι η πλευρά μου η αδειανή.
Τραβάω την πόζα
Ποιος να πατήσει το κουμπί
Θαμώνες λιώμα
---------------------------------------------------
Σαν να πατούσαν κουπαστή

Που ‘τρώγε βόμβα
Κι έτσι στην πόζα τη διπλή
Καθένας χώρια

ΑΓΓΕΛΙΑ ΑΚΙΝΗΤΟΥ

Ως σπίτι στην κλεισούρα

Στη ρίζα τα παντζούρια.
Το ράδιο στα βραχέα.

Τα μορς για μια κουβέντα.
----------------------------------------------------------
Και ρινγκ στις ηλιαχτίδες.
Σαν βρουν ρουφιάνες γρίλιες.
--------------------------------
Δεν βούρκωσα στο βλέμμα
Και δάκρυα απομέσα
Νοτίζουν την ξυλεία
Κι αφόρητη υγρασία
--------------------------------------------------
Μ’ αν κάποιος μου τα κλάψει.
Ως σπίτι με νοικιάζει

Διπλό μ' αγόρια στς αλάνες

Διπλό μ’ αγόρια στις αλάνες.

Στον κόρφο διάολος για μανάδες.
Μ’ αυτός της φώναζε απ’ τη μάντρα
«Περνάς τον Κρόιφ με την μπάλα»
-------------------------------------------------
Kαι στο τρανζίστορ του ψαλτάδες.
Στης ΑΕΚάρας Γολγοθάδες
Της Κυριακής μ’ εκφωνητή
Απ’ του Χριστού πιο φοβεροί
-----------------------------------------------
Κι από το τρίκυκλο η τσάρκα

Πόσες πατρίδες τα καράβια

Της ξεφορτώσανε στα κοτρόνια
Και στων βαλτότοπων τα χόρτα
------------------------------------------
.Και σαν νικούσε η ομάδα.
Να 'εκδικηθεί ως ΑΕΚάρα
Στη Φιλαδέλφεια που η Πόλη
Γιορτές των Δήμων σε χαρτόνι,
-----------------------------------------

Και το εισιτήριο σα Χάρτα

Πριν την κερκίδα με μελάνια
Όχι του Ρήγα του Φεραίου
Μα του δικού της Βενιζέλου:
------------------------------------------

''Τα κλαψομούνικα πατρίδες
Αλλοτινές για τις κυρίες
Με τον Θωμά μόνο τον Μαύρο
Θα πιάσεις Βόσπορου την άμμο''

Το τελευταίο νούμερο της Πολωνίδας αρτίστας Ροζλίν

Σαν άνθρωπος κρυφή πληγή
Νέα πατρίς για τη Ροζλίν.
Της Βάθης καμαρίνι
«Η Πολωνία να καεί»,
Τ’ αφεντικού η εντολή
:«Κουνήσου στη βενζίνη!»
--------------------------
Μ’ αρπάζει μες στο νούμερο
Ο τόπος της στη μνήμη.
Mια φλόγα μες στο σούρουπο
Το κέντρο αποκαΐδι.
----------------
Σαν άνθρωπος κρυφή πληγή
. Ένα μονόστηλο η Ροζλίν.
Σ’ ατύχημα θανούσα
Αφού ως αρτίστα Πολωνή.
Που ‘κάψε ο νόστος σαν κερί
Ξεπίτηδες απούσα.
--------------------------------------------
Πώς άρπαξε στο νούμερο
Ο τόπος της στη μνήμη
Μια φλόγα μες στο σούρουπο
Το κέντρο αποκαΐδι

Η χαραμάδα

Τη χαραμάδα π' άνοιξες στα τσόλια τη βαστάω.

τόσο αγιάζι και μιλιά γιατί τα ξαγρυπνάω.

------------------------

Μιλιά πώς τούτη τη ζημιά δεν κάρφωσα με ξύλο.

κι ενώ κοιτάζει στο βοριά την κράτησα γι' ενθύμιο.

------------------------------

Η χαραμάδα π' άνοιξες τα τσόλια τ' αψηφάει

Κι ορθό κορμί- της προκοπής- τ' αγιάζι σου ξυπνάει.

-----------------------------------------

Και σκοτεινιάζω στη ζημιά μη βάλει κάνα ξύλο.

Και μου καρφώσει με καρφιά το μόνο σου τ' ενθύμιο.

Τσόλι

Tσόλι από τσόλι καμωμένο
ποτέ με μέτρο πουλημένο
κι εσύ απ' ύφασμα μετάξι,
το ’πε ο Χριστός δεν θα ταιριάξει***.

Ως τις κλωστές θα ρημαδιάσουν
τα κουρελάκια μου σα ράψουν,
εις τους αιώνας ένα ξέφτι
κανέναν άνθρωπο δεν έχει.

Το υφάσματα σου τ' ακριβά
για βουλεβάρτων μαγαζιά,
ρούχα για κούκλες στα σαλόνια
κι όχι για μπάλωμα σε τσόλια.

Ως τις κλωστές θα ρημαδιάσουν,
τα κουρελάκια μου σα ράψουν.
Εις τους αιώνας ένα ξέφτι
κανέναν άνθρωπο δεν έχει.